gaijin

Tym razem nieco dłuższy post. Pewnie niewielu z was zdaje sobie sprawę jak to jest być obcokrajowcem w Japonii a wcale nie jest to droga usłana płatkami kwiatów wiśni. Mi wystarczyły trzy poprzednie pobyty by poznać na własnej skórze jak to jest być barbarzyńcą z Europy.

Japończycy tworzą wyjątkowo hermetyczne społeczeństwo. Podział jest prosty: są Japończycy i są inni obcy. Granica ta jest bardzo wyraźna i zasadniczo nieprzekraczalna. Twoja rodzina może od pokoleń mieszkać w Japonii, twoje dzieci mogą się urodzić i wychowywać w Japonii ale ani ty, ani nikt z twojej rodziny nie zostanie nigdy uznany za Japończyka. Jak pisze Will Ferguson w "Drodze na Hokkaido":

"[...] Żyje w tym kraju dużo większa grupa Koreańczyków, z których wielu pochodzi od niewolników (przepraszam, "pracowników przymusowych") zabranych do Japonii z koloni, jaką była Korea. Proceder ten rozpoczął się przed stuleciami i trwał aż do roku 1945. Te koreańskie rodziny są tu od pokoleń. Ich członkowie mówią po japońsku. Pracują, mieszkają i umierają w Japonii. Większość z nich nigdy nie była w Korei. Niemniej ci ludzie nigdy - nigdy - nie będą traktowani jak prawdziwi obywatele Japonii. Poniża się ich, zmuszając do noszenia dowodów tożsamości a jeszcze niedawno obowiązkowo pobierano ich odciski palców. [...]"

Wyobraźcie sobie zatem jak traktowany jest tymczasowy przybysz z Europy, skoro Japończycy nie są wstanie do końca zaakceptować mieszkających u siebie od wieków innych narodowości. Tutaj też warto wyjaśnić, co oznacza słowo Gaijin.

Gaijin jest skrótem od słowa gaikokujin, co dosłownie można przetłumaczyć jako "człowiek z poza kraju". Specjalnie, nie użyłem polskiego słowa obcokrajowiec. O ile obcokrajowiec jest (przynajmniej dla mnie) słowem całkowicie naturalnym i przede wszystkim neutralnym o tyle w słowie gaijin zawarta jest cała możliwa pogarda jaką Japończycy darzą "obcych" i słowo to ma wyjątkowo pejoratywny charakter. Jeśli będą chcieli pokazać ci twoje miejsce w szeregu, możesz być pewien, że publicznie nazwą cię gaijinem. Niektórzy twierdzą, że słowo to wcale nie ma negatywnego znaczenia ale i tak zostało uznane za politycznie niepoprawne ;)

Bycie gaijinem ma swoje plusy i minusy. Minusem jest oczywiście, to jak nas traktują - w wielu miejscach na widok gaijina dostają dreszczy i potrafią zachowywać się w całkowicie nieracjonalny sposób (np. odmówić w restauracji obsługi tłumacząc się rzekomym brakiem miejsc - mimo, iż gołym okiem widać, że wolne stoliki są ;) ). Plusem jest to, że czasem - świadomie lub nie - możemy pozwolić sobie na łamanie zasad, za złamanie których rodowity Japończyk musiałby popełnić rytualne samobójstwo - np. wejście do łazienki w kapciach "domowych" zamiast "łazienkowych" (kiedyś wyjaśnię, o co w tym chodzi ale uwierzcie mi na słowo - w Japonii to świętość). Na pewno nie poprawia to gaijinom opinii ale widok zniesmaczonego i zszokowanego Japończyka w 100% wynagradza wszystkie poniżenia jakie z ich strony, jako gaijini, doświadczamy :)

Czy można winić Japończyków za takie podejście do spraw rasowo-narodościowych? Nie wiem. Faktem jest, że są wyjątkowo nacjonalistycznym narodem. Jest to jedna z ich kontrowersyjnych cech narodowych (tak samo jak polskie zamiłowanie do zrywów niepodległościowych - w większości sromotnie przegranych). Przez wiele lat izolowani od świata, wykształcili swój mały unikalny japoński mikroświat. Pierwsi Europejczycy docierający do Kraju Wschodzącego Słońca, uważani byli za brudasów, śmierdzieli (z resztą nie bez przyczyny) i traktowano ich jak barbarzyńców. Chyba niewiele się przez te kilkaset lat zmieniło. My nadal nie potrafimy poprawnie korzystać z papieru toaletowego (co już kilkaset lat temu budziło u Japończyków obrzydzenie) a oni nadal patrzą na nas jak na barbarzyńców - bo barbarzyńcą jest każdy, kto nie wie do czego służą, wspomniane już wcześniej, kapcie łazienkowe.

uta

Wiele osób pyta mnie po co jadę do Japonii. Znudziły mnie już grzeczne wymówki, że jadę poznawać kulturę, obyczaje, język itd... Oto prawdziwy powód, dla którego tam jadę:



:)

Uprzedzając wszelkie pytania - tak, to całkiem normalne. I za to właśnie uwielbiam Japonię i Japończyków - za ich unikalne na skalę światową dziwactwa i odchylenia od normy - mają fantazję i nie wahają się jej użyć.

apatomento

Dostałem propozycję (nie do odrzucenia...) mieszkania. Prawdziwy apartament. Sypialnia, w pełni wyposażona kuchnia, toaleta i oddzielna łazienka z wanną. Full wypas. Jest tylko mały haczyk. Całe mieszkanie ma (uwaga.....) 19m². Tak - to nie pomyłka. Moje wynajmowane mieszkanie we Wrocławiu jawi się przy tym niczym luksusowy penthouse. Najpierw zdjęcia a najlepsze na deser.

A teraz gwóźdź programu. Cena. Miesiąc wynajmu takiej klity kosztuje w Tokyo (w przeliczeniu na złotówki) ~5500zł. Pikuś. Pan Pikuś.

Wprawne oko zauważy również kilka niedogodności. Tradycyjna toaleta - tzn. bez skomputeryzowanych bajerów i wodotrysków. Trochę szkoda - zawsze było czym popstrykać w tych nudnych momentach ;) Drugi minus to prysznic przygotowany dla typowo wyrośniętego Japończyka - ja się tam chyba garba nabawię....

Są też i plusy, np. 3 minuty do najbliższej stacji na linii Yamanote. Do biura trochę dalej bo 20 minut spacerkiem ale to dobrze - po drodze na pewno będzie się gdzie zaopatrzyć w kawę i śniadanie.

dokyumento

(w telegraficznym skrócie)

Niniejszym ogłasza się iż gaijin Kubala godzien jest ubiegać się o wjazd do Kraju Kwitnącej Wiśni.

Z poważaniem
Japońskie Ministerstwo Sprawiedliwości.

komu bakku :)

Miało być pół roku a wyszły dwa lata. Życie weryfikuje to i owo. Wszystko jednak wskazuje na to, że Japończycy znów będą musieli znosić Gaijin'a Kubalę :) Tym razem przez pełne 6 miesięcy. Nie straszne mi ani trzęsienia ziemi ani tsunami. Biurokratyczna maszyna ruszyła, pozostaje czekać...

じゃまたね

oozume

Jako że wróciłem do kraju najwyższy czas podsumować ostatnie dwa miesiące spędzone w Japonii.

Dwa lata temu gdy po raz pierwszy wylądowałem w Tokyo nie mogłem doczekać się dnia kiedy stamtąd wyjadę. Wszystko było inne a choćby i zamówienie żarcia była nie lada wyzwaniem. Teraz było zupełnie inaczej - powoli zacząłem się przyzwyczajać do tych wszelakich typowo japońsko-azjatyckich dziwactw. Sam pewnie też trochę zdziwaczałem, przez co jeszcze do tej pory mam problemy z odnalezieniem się w Polsce (uzależniłem się np. od sklepów typu 'Seven Eleven' i wciąż odczuwam ich brak). Podsumowując - trochę żal było mi stamtąd wyjeżdżać. Ostatecznie - w moim prywatnym rankingu miejsc które podobały mi się najbardziej, Tokyo wskakuje na pierwsze miejsce przed San Diego.

Last, but not least - Blog nie zostaje zamknięty - zostaje tymczasowo zawieszony. Przynajmniej na jakieś pół roku jakie będę potrzebował na dopełnienie kilku formalności związanych z powrotem do Tokyo ;)

Ja Mata!

Porando (ponownie)

I znów z powrotem w Polsce. Smutkami, tęsknotami i wrażeniami podzielę się w innym poście. Ten post to relacja z tego co działo się gdy tylko pojawiłem się na lotnisku ;)

Tradycyjnie już nie mogło obejść się bez przygód. We Frankfurcie ewakuowano...tylko i wyłącznie moją, jedną jedyną bramkę. Czemu - nie wiem. Wpadła policaj, wszystkich wygoniła i ogrodziła teren taśmami jakby kogoś tam zastrzelili. Powoli staje się to już nudne...