kaisha

Mówiłem, że pracuję w biurze? Bzdury. Pracuję na budowie - nawet swój kask dostałem :P

Na dodatek w biurowcu, w którym pracuję (jako budowniczy oczywiście) na jednym z pięter mieści się wydział Ambasady RP. Dziwnie się czuję wchodząc do budynku i widząc na tablicy z listą biur napisy w jęz. polskim. Nie po to jechałem na drugi koniec świata, oj nie po to...

tokyo!

Gaijin kubala melduje się z Tokyo!

W telegraficznym skrócie:

- o dziwo z lotem nic się nie działo - samolot leciał (11 godzin), japońscy pasażerowie (w masakrującej większości) siorbali podane na obiad kluchy z bulionem (a gaijini przyglądali im się z niesmakiem) - jednym słowem tak jak powinno być (o ile odciski na tyłku można uznać za coś normalnego)

- do miasta dojechałem bez problemów - w zasadzie czułem się trochę dziwnie, bo we Wrocławiu nigdy nie wiem gdzie który autobus jedzie a tutaj, w 13 milionowej metropolii, na pamięć pojechałem sobie kilkoma pociągami :)

- wpakowałem się do mieszkania, odwiedziłem biuro i takie tam sruty pierduty

- zjadłem tonkatsu! Specjalnie pojechałem w moje stare miejsce i trochę się przeraziłem, bo chyba zmienił się właściciel knajpki (serce mi zadrżało, bo zmienił się również szyld i początkowo nie byłem pewien czy nadal to to samo miejsce). Tonkatsu na szczęście zostało tak samo dobre :)

- wypociłem z siebie ze 100 litrów wody. Upał tutaj jest niemiłosierny. Niby tylko 30°C ale wilgotność wynosi chyba z 500%. Gorące, wilgotne powietrze najpierw wgniata cię w ziemię swoim ciężarem a potem rozdeptuje jak robaka. Nawet tutejsi stwierdzili, że jest troszkę za gorąco.

- publikuję tego posta o pierwszej w nocy bo właśnie ktoś do mnie zadzwonił z Polski i mnie obudził. Jet-lag nie pozwoli mi i tak zasnąć do jakiejś 5 rano więc mam trochę czasu na dumanie nad ciężkim losem gaijina.

Jest dobrze :)

owakare

To mój przedostatni dzień i ostatni post pisany w Polsce. Jutro wsiądę do samolotu i następny post napiszę już z Tokyo. Dotarcie do tego momentu kosztowało mnie niemało wysiłku. Z jednej strony wyprowadzka i wszystko co się z tym wiąże (umowy i inne nudne formalności). Z drugiej strony niełatwo jest z dnia na dzień pozostawić wszystko za sobą i wyjechać na drugi kraniec świata. Trochę, żałuję, że nie wszystko mogłem skończyć tak jak bym sobie tego życzył ale od momentu, w którym dowiedziałem się że wylatuję do Tokyo (a było to zaraz po powrocie z urlopu), żyłem ze świadomością że i tak za trochę więcej niż miesiąc mnie już tu nie będzie. Los potrafi być złośliwy bo wyjazd do Japonii przytrafił mi się akurat wtedy kiedy tego najmniej oczekiwałem (a na pozwolenie na wyjazd czekałem ponad pół roku, przez które to pół roku nie działo się kompletnie nic ciekawego).


~~~ ~~~ ~~~

Zmieniając temat na odrobinę weselszy. Obiecałem kilku osobom napisać wierszyk na pożegnanie. Jako kompletny analfabeta (w szkole nazywało się to ładnie umysłem ścisłym) pozwoliłem sobie wziąć gotowca ¹ i trochę go przerobić :P


Za dzień mój lot,
Z nadzieją w sercu lęk do spółki, czy wielkie szczęście spotka mnie?
Lecz Wy - wczorajsze moje przyjaciółki
Nad losem mym nie płaczcie - nie.
Wstrzymajcie serca drżenie, na wielkie łzy nie czas
Bo ja Wam mówię do widzenia,
bo ja Wam mówię do widzenia, lecz nie mówię żegnam Was.

Te kilka wersów dedykuję moim szanownym firmowym Biurokratkom (które to męczyły mnie o ten wierszyk przez ostatnie dwa tygodnie) oraz ... kto wie - może jeszcze komuś ... :P

Hasta la vista, ... :)

---

¹) Tekst zerżnąłem bezczelnie z tekstu piosenki Bułata Okudżawy. Poniżej macie oryginał w wykonaniu Zbigniewa Zamachowskiego, Wojciecha Malajkata i Grupy MoCarta. Piosenka jest fragmentem przedstawienia "Zamach na MoCarta", które swoją drogą warto obejrzeć w całości (choćby na DVD).

hoomuresu

Stało się. Wyprowadziłem się z mojego mieszkania we Wrocławiu i formalnie można uznać mnie za (wrocławskiego) bezdomnego. Wyjątkowo dziwnie się czułem wyjeżdżając z mojego osiedla (a zwłaszcza przejeżdżając obok znajomego baru sushi ;) ). Przeprowadzałem się już wielokrotnie więc sama przeprowadzka nie była dla mnie niczym nowym, zawsze jednak robiłem to w obrębie jednego miasta. Tym razem przeprowadzka ma charakter interkontynentalny i jest w tym wszystkim coś niezwykłego. Nigdy bowiem nie było tak, że wyjeżdżając z Wrocławia (a robiłem to już dziesiątki razy) nie miałem dokąd wrócić.

Po czym poznać bezdomnego gaijina? Biorąc przykład z samego siebie zapewne po wylegiwaniu się na hamaku i leniwym popijaniu zimnego piwka. :) Jutro normalnie pracuję (tyle, że zdalnie) więc możecie być pewni, że tak będzie wyglądać moje tymczasowe biuro. Fotkę dedykuję całemu mojemu zespołowi, który w tym czasie będzie się kisił w mieście :P

Czego słucha bezdomny gaijin? Zapewne czegoś relaksującego (bo i czym się stresować - przecież nie wyprowadzką na drugi koniec świata...) tak jak azjatycki lounge lub chillout. Ten pierwszy gatunek muzyki dzielnie reprezentuje płyta "Putumayo Presents - Asian Lounge":

Płyta ta to typowy lounge o mocno wschodnim zabarwieniu. Można usłyszeć instrumenty i dźwięki znane od Indii aż po Japonię. Kilka utworów wykonanych jest po japońsku a całość tworzy fajny klimat do dłuuugich rozmów przy lampce wina ;) Poniżej próbka:

Druga płyta to dla odmiany chillout o równie egzotycznej nazwie co zabarwieniu: Secrets Of Zen

Za wiele o tej płycie powiedzieć nie można poza tym, że przy odrobinie wolnego czasu i chęci można przy niej nieźle odpłynąć (co w moim przypadku prawie zawsze kończy się drzemką ;) ). Stanowczo odradzam tę płytę do słuchania w samochodzie - chyba, że chcecie osiągnąć zen wbijając się w przydrożne drzewo. Miłego słuchania.

chakkunorisu

Typowy gaijin wygląda tak:

  

Rączki do góry!

~~~~ ~~~~ ~~~~

My tu sobie balujemy a pakowanie w lesie. Spakowałem "na próbę" walizkę i mam wrażenie, że waży z tonę. Chciałem ją wczoraj zważyć na lotnisku ale waga, której zawsze do tego używałem, staropolskim zwyczajem, stała popsuta. Dobrze, że powstaje nowy terminal, bo obecny kurnik zaczyna działać mi na nerwy.

Z lepszych wiadomości jest pogoda w Tokyo - między 28°C w nocy a 35°C w dzień. Szkoda tylko, że większość tego wspaniałego czasu spędzę w biurze a nie na plaży...

chiekku risuto

Walizka? Jest!
Czyste gacie i skarpetki? Są!
Licznik Geigera? Jasna cholera...wiedziałem, że o czymś zapomniałem.

ongaku #2

Przeglądania mojej playlisty ciąg dalszy...

Pozostajemy na wschodzie - tym razem w Indiach, mimo że śpiewać będziemy po Polsku. Ta płyta to prawdziwa mieszanka (wybuchowa). Polak śpiewający w akompaniamencie hinduskich rytmów. Niemożliwe? Wszystko jest możliwe. I do tego całkiem przyjemnie się tego słucha.

Michał Rudaś - Shuruvath:

W skrócie: ciekawa muzyka i niezłe teksty. Jest to zdecydowanie najbardziej strawna hinduska płyta jakiej miałem okazję słuchać. Reszta to jakieś niezrozumiałe wycie do księżyca ;)

Posłuchajcie sami:

Dajesz Mi Mnie:


Nurt:


oraz prawdziwa perełka - Będziesz Tam: