tenshutsu

Wyprowadzka trwa w najlepsze. Kolejna porcja gratów gotowa do wywiezienia. Wielkie dzięki dla Krzyśka i Emilii, którzy zgodzili się, przy okazji, zabrać moje bambetle do Łodzi uwalniając mnie od dylematu czy jechać na weekend do Łodzi czy zostać i spędzić ostatni wolny weekend we Wrocławiu :)

ongaku #1

Od dzisiaj będziecie mieć zaszczyt (nie musicie dziękować, naprawdę) raz na jakiś czas zajrzeć do mojej "wschodniej" fonoteki. Jakoś specjalnie to wschodnie wycie mnie nie kręci ale mimo wszystko, dziwnym zbiegiem okoliczności, uzbierało mi się troszkę albumów z rejonów mniej lub bardziej "zza Buga".

---

Na początek dwie płyty: Kiyoshi Yoshida - Asian Drums (cz. 1 i cz. 2)

W obu przypadkach mamy do czynienia z muzyka opartą o rytm wybijany na bębnach Taiko - czasem dodatkowo okraszoną dźwiękami mniej lub bardziej japońskich instrumentów. Nie jest to jednak typowo japońska muzyka bo tej nikt przy zdrowych zmysłach nie słucha (a już na pewno nie dżejpopu - to jest dopiero sieczka, której próbkę mieliście kilka postów niżej - i nie zmieni tego teledysk z półnagimi japońskimi dziewczątkami :) )

Na zachętę wrzucam wam dwa utwory z pierwszej płyty. Mniej więcej tego możecie się spodziewać po całości (wybaczcie jakość ale to wina serwisu, którego użyłem do wrzucenia muzyki).

Rising Sun:


Matsuri:


Na pierwszą płytę trafiłem przypadkiem. Dawno temu znalazłem na YoutTube na film o Kamikaze. Po obejrzeniu go raz, obejrzałem go drugi, trzeci i kolejny raz. I nie dlatego, że spodobały mi się samobójcze ataki na armię USA ale dlatego, że w ucho wpadła mi muzyka z filmu (właśnie "Rising Sun" z pierwszej płyty). Sądząc po komentarzach pod filmem, nie tylko ja tym sposobem odkryłem tę płytę ;)

---

Skoro pozostajemy w klimatach "wschodu" to na deser - jako wisienka na torcie - macie unikalną okazję zapoznać się z nepalskimi dźwiękami (a nawet śpiewem) w wykonaniu Nary, naszego nepalskiego przewodnika po Himalajach:

Nie wiem czy znał coś innego ale przez dwa tygodnie nucił w kółko to samo :)

kamikaze

Post miał być zupełnie o czymś innym ale szukając do niego materiałów ponownie trafiłem na jeden z moich ulubionych filmów na YouTube (czemu ulubionych, to jeszcze kiedyś napiszę). Myślę, że jest to temat na czasie, zważywszy ostatnie kontrowersje wynikłe wokół oceny zasadności wszczęcia Powstania Warszawskiego.



Kamikaze - dosłownie "boski wiatr". Młodzi ludzie (90% miało między 18 a 24 lat), rozpaczliwie i bezsensownie rzuceni decyzją dowództwa do boju. Wykonując z góry skazane na klęskę rozkazy, walczyli i ginęli w obronie Honoru i Ojczyzny. Czy z czymś wam się to nie kojarzy?

Joi-uchi: Hairyo tsuma shimatsu

Jeśli macie dwie godziny wolnego, lubicie filmy samurajskie (albo chcielibyście spróbować) to mogę polecić wam film "Bunt" (ang: "Samurai Rebellion"). Film powstał w 1967r. więc jeśli oczekujecie piorunujących efektów specjalnych, gigantycznych wybuchów i okraszonej hektolitrami krwi siekaniny na miarę "Kill Bill'a" to generalnie wam ten film odradzę, bo nic z tych rzeczy tam nie znajdziecie. Jeśli jednak przymkniecie oko na pewne niedoskonałości wynikające z tego, iż film kręcony był prawie pół wieku temu, to zapewniam, że nie pożałujecie poświęconych nań dwóch godzin. Film dość dobitnie ukazuje stosunki panujące w feudalnej Japonii. Jest miłość, intryga, lojalność klanowa i na końcu zemsta. Mimo pewnych niedociągnięć, trzyma w napięciu w zasadzie do samego końca.

Po obejrzeniu odniosłem wrażenie, że japońskie społeczeństwo wciąż opiera się na tych samych wiernopoddańczych zasadach co 300 lat temu. Owszem, nikt dzisiaj nie porywa żon ale nadal powszechna (i pożądana) jest uległość wobec osób będących wyżej w hierarchii. Bardzo dobrze widać to na przykładzie stosunków panujących w japońskich firmach gdzie przełożony często traktowany jest na równi z nieomylnym bogiem. Możemy się z nim nie zgadzać ale bezwzględnie musimy podporządkować się jego woli. Dyskusja i kwestionowanie wyborów naszego "pana" są niemile widziane.

Dla nas, Europejczyków, takie zachowanie może wydawać się dziwne ale dla wychowanych w duchu społeczeństwa klasowego Japończyków jest to całkowicie naturalne. W Japonii zawsze ktoś jest niżej lub wyżej w hierarchii (jest jeden wyjątek - gaijin jest zawsze najniżej ;) ). Sprawia to niemałe problemy podczas nauki języka, bo o ile posługiwanie się neutralnym (a więc z zasady "grzecznym" i "wyrażającym szacunek") językiem nie nastręcza większych problemów o tyle przejście na wyższy poziom wtajemniczenia i opanowanie sztuki wyrażania naszego "uniżenia" lub "wyższości" w zależności od naszego rozmówcy bywa kłopotliwe (nie wspominając już nawet o tym, że nieumiejętnie posługując się językiem można kogoś śmiertelnie obrazić wyrażając naszą wyższość zamiast poniżyć się przed naszym łaskawym rozmówcą - brzmi to skomplikowanie ale sprowadza się to do tak prostego błędu jak np. użycie złej formy czasownika). Oglądając film polecam zwrócić uwagę na to jak ludzie odnoszą się do siebie - zwróćcie uwagę na dialogi, ton głosu i ogólną postawę. Bardzo ładnie pokazano stosunki (a raczej relację pan - poddany) panujące między różnymi warstwami społecznymi. Uwierzcie mi na słowo - dzisiejsza Japonia niewiele się w tej materii różni.

Trailer na deser:

hokkaido ni ikimasu

W ramach przygotowań - tak abym nie zapomniał gdzie jadę - przerobiłem "W Drodze na Hokkaido". Will Ferguson lekkim, delikatnie okraszonym wulgaryzmami językiem opisuje swoją podróż autostopem przez całą Japonię - z południa na północ - wraz z frontem kwitnienia wiśni. Czyta się to łatwo i przyjemnie (mimo drobnych błędów - popełnionych prawdopodobnie przez tłumacza) i jest się z czego pośmiać.

Mi szczerze mówiąc do śmiechu jednak nie było. Owszem - jest zabawnie gdy o wszystkich perypetiach dzielnego autostopowicza czyta się tutaj w Polsce. Gdy jest się tam na miejscu nie wszystko wydaje się już takie zabawne. Autor dzieli się często swoimi spostrzeżeniami na temat Japonii oraz Japończyków i czytając książkę ze zdumieniem stwierdziłem, że niestety w wielu miejscach muszę przyznać mu rację. Co prawda, do tej pory, byłem w Japonii bardzo krótko (w sumie jakieś 3 miesiące) ale i tak wystarczyło to aby zaznać na własnej skórze wielu rzeczy o których wspomina autor. Co gorsza, po przeczytaniu książki mam obawy (a raczej pewność), że skończę jak większość gaijinów.

Problem z Japonią jest taki, że początkowe zauroczenie kiedyś przemija i z czasem zaczynamy, co raz krytyczniej dostrzegać denerwujące nas wady (to trochę jak z kobietami ;) ). Mam wrażenie, że pierwszy etap mam już za sobą i tym razem przyjdzie mi spojrzeć na Japonię bardziej krytycznym (cynicznym?) okiem. Z jednej strony trochę mi żal, że okres fascynacji i ślepego zapatrzenia mam już za sobą - o wiele łatwiej było przymknąć oko na wiele rzeczy (nie wspomnę o tych, których nie chciałem widzieć). Z drugiej strony, będę mieć okazję na trzeźwo ocenić czy wybór Japonii jako celu półrocznej tułaczki był właściwy. Kto wie co się z tego rozwinie - może prawdziwa miłość (tudzież nienawiść ;) ) na całe życie? Przekonam się już za 24 dni :)

gaido

Razem z VISĄ otrzymałem przewodnik "jak żyć w Japonii". Użycie słowa "przewodnik" trochę tu nie pasuje, bo to coś to odbijana po setki razy na ksero kartka A4. Trzeba przyznać, że japońskie MSZ ma poczucie humoru - ktoś, kto na tej podstawie chciałby przeżyć w Japonii skończyć może co najwyżej w japońskim zakładzie dla obłąkanych :)

W przewodniku znajdziemy:

• Numery alarmowe - bardzo praktyczna informacja
• Zestaw praktycznych zwrotów, w tym m.in:
  
  • złodziej/włamywacz - zważywszy na to, że w Japonii złodziei i włamywaczy zasadniczo nie ma zwrot ten na pewno przyda się, gdy ktoś będzie tak wrzeszczał w naszym kierunku. Powszechnie wiadomo, że każdy gaijin to podejrzany typ i potencjalnie złodziej/włamywacz.
  • przestań! - zastanawiam się po co taki zwrot? Kto i co miałby przestać? Wszystkie rzeczy, które przychodzą mi do głowy zdecydowanie nie kwalifikują się by używać takiego zwrotu ;)
  • przemoc - z grubej rury - nie wiem o jaką przemoc chodzi - być może o zmuszanie do oglądania japońskiej TV - w rzeczy samej - jest to najbardziej wyszukana forma przemocy
  
  
• zestaw kompletnie niepotrzebnych informacji n/t wynajmowania mieszkań (i tak nikt gaijinowi nie wynajmie), opieki medycznej (w której nikt nie mówi po angielsku) oraz zatrudnienia (a raczej bezrobocia bo gaijina nikt nie zatrudni)
• wprowadzenia do życia w japońskich osiedlowych mini-społecznościach - bardzo praktyczny - zważywszy, że nie potrafimy powiedzieć słowa po japońsku - nakazuje nam m.in. obowiązkowo witać się z sąsiadami, chodzić na zebrania wspólnot, itd...
• zestaw najczęściej używanych słów - wśród nich (poza oklepanymi dzień dobry, dziękuję) takie cudeńka jak: mąż, żona, dziecko, szkoła (kolejność wydaje się nieprzypadkowa ;) )

Ktoś kto zaznał już życia w Japonii, czytając ową ulotkę co najwyżej cynicznie się uśmiechnie tudzież uśmieje się do łez. Ktoś, kto nigdy tam nie był może odnieść wrażenie, że jedzie do wspaniałego i tolerancyjnego kraju gdzie wszyscy czekają na niego z otwartymi ramionami (a dwustronicowa ulotka wystarcza by tam przeżyć). W tym drugim przypadku zderzenie z twardą rzeczywistością będzie baaaardzo bolesne :)

visa

Otrzymałem VISĘ. Lot również zarezerwowany na 23 sierpnia (miałem lecieć 22 ale okazało się, że księgowości nie spodobał się lot w poniedziałek - we wtorek loty są dużo tańsze - niech żyją księgowi!). Klamka zapadła. Niestety nie polecę ANA - ceny biletów mają kosmiczne (znów księgowi!)

Razem z VISĄ otrzymałem niespodziankę - ksero-broszurkę wydaną przez japońskie MSZ pt. "Poradnik jak żyć w Japonii" (tłumaczenie dosłowne). Czytając uśmiałem się po pachy. Szczegóły wkrótce.